Veel bijna-gepensioneerden vragen zich af: wat ga ik doen in die jaren van vrijheid die voor me liggen? Pre-pensionado Erik deed een experiment. Hij en zijn vrouw Annemieke namen een sabbatical van een halfjaar en reisden in een camper door Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië en Duitsland. Zijn kijk op mensen en op zichzelf veranderde. Laat je inspireren door zijn vrolijke en onopgesmukte verhalen. Over het moderne nomadenbestaan, de ontsnapping uit de hectiek van alledag, zonder doel en zonder plan. Over zijn ontdekkingen van magnifieke plekken. Over zijn ontmoetingen met tientallen reizigers, overwinteraars, wijnboeren en andere mensen buiten zijn vertrouwde bubbel. Een persoonlijk, herkenbaar en opgewekt boek met een vleugje zelfhulp en praktische tips, voor iedereen die op weg is naar een nieuwe levensfase. En voor iedereen die droomt van reizen in een tiny house op wielen. Erik geeft je een zetje om de sabbatical van je leven te ervaren. Een vlot geschreven verhaal over dagelijkse beslommeringen en serieuze levensvraagstukken. Als verse pensionado heb ik genoten en veel geleerd van deze bijzondere reis. Jan de Hoop, ex-RTL-presentator en camperliefhebber. Levendig, persoonlijk en eigenzinnig. Een ode aan camperaars en het leven op vier wielen. Bernadet Heimans, nomade en schrijver, @wolftrail.travels. Erik van Venetië is adviseur, trainer en spreker over lobbyen, politiek en bestuur. Hij is mede-auteur van Het Grote Lobbyboek en Public affairs in maatschappelijk perspectief. Erik maakt podcasts en presenteert radioprogramma’s.

Over de omgang van een dochter met haar psychiatrische vader, die rijk wil worden met boten bouwen. Met mildheid en humor wordt het ziekteproces weergegeven en de uitstapjes die ze samen ondernamen.Kind zijn van een ouder met psychiatrische problemen betekent altijd gedoe. Zelfs als je elkaar zestien jaar niet ziet, zoals Trea en haar vader. Uiteindelijk wordt het contact hersteld en lukt het hen om alsnog een vader-dochterrelatie te krijgen. De doldwaze tocht die zij vanaf dat moment samen afleggen, eerder verwoord in columns in Trouw, laat zien hoe je kunt meebewegen met gekte, zonder zelf gek te worden. Zelfs als de wereld door een virus gekker dan ooit lijkt te zijn geworden. Een boek voor mensen met ook zo’n ouder, broer, zus of naaste. Een boek dat bemoedigt, troost, inspireert. Dat laat huilen en lachen. ‘Zelden zoveel scherpte en zachtheid bij elkaar gezien als in deze boeiende korte scènes uit het leven van een dochter van een psychiatrische vader. Trea raakt ons elke keer rechtstreeks in het hart.’ Lisette Thooft – auteur en rebalancer ‘Ook bij mensen met een beperking gaat het eerst en vooral om mensen, altijd. Trea schreef met dit boek een treffend en ontroerend pleidooi voor de menselijke maat.’ Bram Bakker – auteur, theatermaker en (ex)psychiater Trea van Vliet schreef honderden columns voor diverse kranten en tijdschriften. Ook schrijft ze biografieën en maakt ze boeken voor families waar iets te vieren of te herdenken valt. Rode draad in haar werk is: hoe doen we dat nou, leven? Dit altijd met een oog voor veelzeggende details, want de grote dingen tonen zich in de kleine dingen.

Over de omgang van een dochter met haar psychiatrische vader, die rijk wil worden met boten bouwen. Met mildheid en humor wordt het ziekteproces weergegeven en de uitstapjes die ze samen ondernamen.Kind zijn van een ouder met psychiatrische problemen betekent altijd gedoe. Zelfs als je elkaar zestien jaar niet ziet, zoals Trea en haar vader. Uiteindelijk wordt het contact hersteld en lukt het hen om alsnog een vader-dochterrelatie te krijgen. De doldwaze tocht die zij vanaf dat moment samen afleggen, eerder verwoord in columns in Trouw, laat zien hoe je kunt meebewegen met gekte, zonder zelf gek te worden. Zelfs als de wereld door een virus gekker dan ooit lijkt te zijn geworden. Een boek voor mensen met ook zo'n ouder, broer, zus of naaste. Een boek dat bemoedigt, troost, inspireert. Dat laat huilen en lachen. 'Zelden zoveel scherpte en zachtheid bij elkaar gezien als in deze boeiende korte scènes uit het leven van een dochter van een psychiatrische vader. Trea raakt ons elke keer rechtstreeks in het hart.' Lisette Thooft - auteur en rebalancer 'Ook bij mensen met een beperking gaat het eerst en vooral om mensen, altijd. Trea schreef met dit boek een treffend en ontroerend pleidooi voor de menselijke maat.' Bram Bakker - auteur, theatermaker en (ex)psychiater Trea van Vliet schreef honderden columns voor diverse kranten en tijdschriften. Ook schrijft ze biografieën en maakt ze boeken voor families waar iets te vieren of te herdenken valt. Rode draad in haar werk is: hoe doen we dat nou, leven? Dit altijd met een oog voor veelzeggende details, want de grote dingen tonen zich in de kleine dingen.

‘Niet de dood van Serge was mijn trauma, maar jouw verdriet’, zegt mijn dochter. Het is drieëntwintig jaar later. Tweeënhalf jaar was ze toen haar broertje geboren werd en overleed. Een lief klein meisje met een staartje op haar hoofd die haar mama kwam troosten. Veel boeken over babyverlies zijn gericht op ouders. Maar wat doet perinatale sterfte met de (vaak jonge) kinderen in het gezin? Kun je hen als ouder wel beschermen als je zelf zo intens verdrietig of wanhopig bent? Welke impact heeft de dood van een baby op de kinderen die hierna worden geboren? Brigit Nieuwenstein deelt haar persoonlijke ervaringen. Ook heeft zij met kinderen, ouders en professionals gesprekken gevoerd over (onverwerkt) verdriet als gevolg van babysterfte in het gezin. In haar analyses baseert Brigit zich op inzichten uit de psychosynthese en familieopstellingen. Mama, ik kom jou wel troosten is heftig én helder, en maakt een einde aan de eenzaamheid en het taboe rondom de dood van een baby. Het is ook een hoopvol boek met herkenbare verhalen en handreikingen voor ouders, broers en zussen. ‘Ik zou willen dat dit boek er zeven jaar geleden al was geweest, toen mijn pasgeboren zoontje overleed en ik me, naast mijn rouw, zoveel zorgen maakte over de impact van dit alles op mijn dochter.’ Jojanneke van der Kolk, psycholoog. ‘Steeds meer groeit het besef dat broertjes en zusjes die er niet meer zijn, er veel meer toe doen dan we ons lang hebben gerealiseerd... Mama, ik kom jou wel troosten komt dan ook precies op tijd.’ Bram Bakker, ex-psychiater en auteur van Gevoelige zielen en Oud zeer. Brigit Nieuwenstein (1962) is psychosynthesetherapeut, coach en trainer. Zij is moeder van Lenka (1994), Serge (1996 geboren en gestorven) en Jens (1999).

‘Niet de dood van Serge was mijn trauma, maar jouw verdriet’, zegt mijn dochter. Het is drieëntwintig jaar later. Tweeënhalf jaar was ze toen haar broertje geboren werd en overleed. Een lief klein meisje met een staartje op haar hoofd die haar mama kwam troosten. Veel boeken over babyverlies zijn gericht op ouders. Maar wat doet perinatale sterfte met de (vaak jonge) kinderen in het gezin? Kun je hen als ouder wel beschermen als je zelf zo intens verdrietig of wanhopig bent? Welke impact heeft de dood van een baby op de kinderen die hierna worden geboren? Brigit Nieuwenstein deelt haar persoonlijke ervaringen. Ook heeft zij met kinderen, ouders en professionals gesprekken gevoerd over (onverwerkt) verdriet als gevolg van babysterfte in het gezin. In haar analyses baseert Brigit zich op inzichten uit de psychosynthese en familieopstellingen. Mama, ik kom jou wel troosten is heftig én helder, en maakt een einde aan de eenzaamheid en het taboe rondom de dood van een baby. Het is ook een hoopvol boek met herkenbare verhalen en handreikingen voor ouders, broers en zussen. ‘Ik zou willen dat dit boek er zeven jaar geleden al was geweest, toen mijn pasgeboren zoontje overleed en ik me, naast mijn rouw, zoveel zorgen maakte over de impact van dit alles op mijn dochter.’ Jojanneke van der Kolk, psycholoog. ‘Steeds meer groeit het besef dat broertjes en zusjes die er niet meer zijn, er veel meer toe doen dan we ons lang hebben gerealiseerd... Mama, ik kom jou wel troosten komt dan ook precies op tijd.’ Bram Bakker, ex-psychiater en auteur van Gevoelige zielen en Oud zeer. Brigit Nieuwenstein (1962) is psychosynthesetherapeut, coach en trainer. Zij is moeder van Lenka (1994), Serge (1996 geboren en gestorven) en Jens (1999).

Verhalen en foto's van de Trijnen van nu: Utrechtse vrouwen die figuurlijk muren afbreken. Ze strijden voor een diverse en inclusieve samenleving en maken korte metten met vooroordelen en taboes.Geïnspireerd door de heldendaad van de zestiende-eeuwse Utrechtse Trijn van Leemput heeft Véronique Konings de verhalen opgetekend van de Trijnen van nu: ondernemende, creatieve, doortastende vrouwen die een grote dosis doorzettingsvermogen en lef hebben. Het zijn de verhalen over Utrechtse vrouwen die een verschil maken doordat ze trouw blijven aan zichzelf en daarvoor stáán. Ongeacht weerstand en tegenslag strijden ze voor hun idealen. Ze breken de muren af van onrecht, uitsluiting en discriminatie. En ze laten je zien dat waar muren worden gesloopt, verbinding, rechtvaardigheid, energie en leefbaarheid ontstaat. Deze universele verhalen over kracht en moed doen vooroordelen teniet en zullen je ongetwijfeld inspireren. De foto’s van de 22 vrouwen in Vrouwen die muren afbreken zijn gemaakt door topfotografe Ilvy Njiokiktjien.

Karien is moeder van negen kinderen. Als zij buitenshuis gaat werken groeit het besef dat de relatie met haar man niet gezond is. Ondanks een grote groep ingeschakelde professionals worden de problemen alleen maar groter, met een dramatische vechtscheiding en uithuisplaatsing van alle thuiswonende kinderen als gevolg. Karien is niet blijven hangen in zelfmedelijden en ellende. In dit boek laat zij de lezer van binnenuit meevolgen in haar proces van bewustwording. Ze geeft een openhartige inkijk in haar worstelingen rondom de schuldvraag en het incasseren van tegenslagen. Ze laat zien wat ze geleerd heeft over narcisme, geweldloze communicatie en onbewuste patronen. Met dit boek benadrukt Karien dat er altijd een uitweg is, ook al is de shit nog zo diep. Aan hulpverleners wil ze uitleggen waarom hun bemoeienis vaak niet helpt en hoe het beter kan.

Karien is moeder van negen kinderen. Als zij buitenshuis gaat werken groeit het besef dat de relatie met haar man niet gezond is. Ondanks een grote groep ingeschakelde professionals worden de problemen alleen maar groter, met een dramatische vechtscheiding en uithuisplaatsing van alle thuiswonende kinderen als gevolg. Karien is niet blijven hangen in zelfmedelijden en ellende. In dit boek laat zij de lezer van binnenuit meevolgen in haar proces van bewustwording. Ze geeft een openhartige inkijk in haar worstelingen rondom de schuldvraag en het incasseren van tegenslagen. Ze laat zien wat ze geleerd heeft over narcisme, geweldloze communicatie en onbewuste patronen. Met dit boek benadrukt Karien dat er altijd een uitweg is, ook al is de shit nog zo diep. Aan hulpverleners wil ze uitleggen waarom hun bemoeienis vaak niet helpt en hoe het beter kan.

Ook borstkanker heb je samen Als je vrouw de diagnose borstkanker krijgt, valt er ineens een hoop te regelen en komen er veel emoties los. Samen stappen jullie in een onbekende wereld van tumoren, chemo en bijwerkingen. Een periode van ‘witte en zwarte’ weken breekt aan met momenten van onzeker­heid, somberheid, pijn en verdriet. Ook voor jou. Hoe ga je daar als partner mee om? Wat kun je beter wel doen en wat niet om voor haar een goede steun en toeverlaat te zijn? En hoe maak je er een liefdevolle periode van? Innemend, vrijmoedig en met oog voor tragikomische details schrijft Jaap Luikenaar over de borstkanker van zijn vrouw Helma. Zowel de narigheid en verwikkelingen tijdens de behandeling in het zieken­huis als in de tijd erna, komen aan de orde. Om zijn ervaringen te toetsen heeft Jaap ook andere partners van borstkankerpatiënten geïnterviewd. Daarmee is dit boek beslist een must read voor iedereen die te maken heeft met borstkanker. ´Jaap geeft een indringend en openhartig beeld van zijn ervaringen als partner van een borstkankerpatiënt.’ Bas Bierkens, voormalig journalist Eindhovens Dagblad. ‘Een hartverwarmend verslag over een zware periode en tegelijk een inspi­rerende gids die andere partners verder kan helpen.’ Sylvia Roes, communicatieadviseur.

Ook borstkanker heb je samen Als je vrouw de diagnose borstkanker krijgt, valt er ineens een hoop te regelen en komen er veel emoties los. Samen stappen jullie in een onbekende wereld van tumoren, chemo en bijwerkingen. Een periode van ‘witte en zwarte’ weken breekt aan met momenten van onzeker­heid, somberheid, pijn en verdriet. Ook voor jou. Hoe ga je daar als partner mee om? Wat kun je beter wel doen en wat niet om voor haar een goede steun en toeverlaat te zijn? En hoe maak je er een liefdevolle periode van? Innemend, vrijmoedig en met oog voor tragikomische details schrijft Jaap Luikenaar over de borstkanker van zijn vrouw Helma. Zowel de narigheid en verwikkelingen tijdens de behandeling in het zieken­huis als in de tijd erna, komen aan de orde. Om zijn ervaringen te toetsen heeft Jaap ook andere partners van borstkankerpatiënten geïnterviewd. Daarmee is dit boek beslist een must read voor iedereen die te maken heeft met borstkanker. ´Jaap geeft een indringend en openhartig beeld van zijn ervaringen als partner van een borstkankerpatiënt.’ Bas Bierkens, voormalig journalist Eindhovens Dagblad. ‘Een hartverwarmend verslag over een zware periode en tegelijk een inspi­rerende gids die andere partners verder kan helpen.’ Sylvia Roes, communicatieadviseur.

Wilma van Erven zorgt goed voor zichzelf, werkt als balanscoach en denkt zichzelf aardig te kennen. Dan klopt een blijvende zware vermoeidheid op haar deur die zich niet meer laat wegsturen. Ze kent genoeg adviezen om minder moe te worden, maar ze helpen niet. In Niet normaal zo moe geeft de auteur een inkijkje in haar frustraties en wanhoop. Want hoe houd je de moed erin en zorg je voor je gezin als je te uitgeput bent om de boodschappen te doen? Wilma ontdekt dat chronische vermoeidheid en CVS met veel onduidelijkheid zijn omhuld en niemand de oplossing weet. In haar persoonlijke zoektocht naar herstel ontrafelt Wilma haar familierelaties, het effect van niet gehoord worden en haar perfectionisme. Ze ontdekt dat hoe meer ze haar moeheid weg wil hebben, hoe meer deze van zich laat horen. Toch blijft ze zoeken naar een nieuwe balans in haar leven. Naast het persoonlijke verhaal van Wilma zijn in dit boek ook interviews opgenomen met mensen die zelf CVS hebben. Veel ervaringen zijn herkenbaar, maar ook de verschillen in extreme, blijvende vermoeidheid komen naar voren. Daarnaast doet het boek verslag van ontmoetingen met diverse therapeuten, artsen en psychologen. Niet normaal zo moe is onthullend, inspirerend, informatief en belangwekkend. Voor iedereen die te maken heeft met mensen die langdurig moe zijn. Als je zelf al lange tijd extreem vermoeid bent, geeft Wilma’s persoonlijke verhaal jou ideeën die je verder helpen in je zoektocht.

ME/CVS is een ziekte waarbij je intens en blijvend vermoeid bent. Rust nemen helpt niet. Wat dan wel? Balanscoach Wilma van Erven raakt zelf ernstig vermoeid en gaat in therapie. Ze ontrafelt haar familierelaties en perfectionisme en ontdekt bovenal dat chronische vermoeidheid met veel onduidelijkheid is omhuld en niemand de oplossing weet. Toch blijft ze zoeken naar een nieuwe balans in haar leven. In Niet normaal zo moe laat ze ook andere mensen met CVS aan het woord. Veel ervaringen zijn herkenbaar, maar ook de verschillen in extreme vermoeidheid komen naar voren. Daarnaast geeft ze hoopvolle inzichten weer van therapeuten, artsen en psychologen. 'Eerlijk, rauw, met zelfspot en een vleugje humor wordt de complexiteit van blijvende vermoeidheid beschreven. Een must read voor iedereen die privé, in de omgeving of professioneel hiermee te maken heeft.' - Margo Mulder, maatschappelijk werker en trainer.